بر لبانم غنچه لبخند پژمرده است

 

 

نغمه ام دلگیر و افسرده است

 

 

 

نه سرودی؛ نه سروری

 

 

نه هماوازی نه شوری

 

 

زندگی گویی ز دنیا رخت پر بسته است.

 

 

یا که خاک مرده روی شهر پاشیده است.

 

 

این چه آیینی؟ چه قانونی؟ چه تدبیری است؟

 

من از این آرامش سنگین و صامت عاصیم

من از این آهنگ یکسان و مکرر عاصیم

 

من سرودی تازه می خواهم

 

 

جنبشی؛ شوری؛ نشاطی، نغمه ای، فریادهایی تازه

 

 

می جویم

 

من به هر آیین و مسلک کو، کسی را از تلاشش باز دارد

 

 

یاغیم دیگر

 

من تو را در سینه امید دیرینسال خواهم کشت

 

من امید تازه خواهم

 

 

افتخاری آسمان گیر و بلند آوازه می خواهم

 

کرم خاکی نیستم اینک تا

 

 

بمانم در خاک خویشتن خاموش

نیستم شبکور که از خورشید روشنگر بدوزم چشم

 

 

آفتابم من که یکجا، یکزمان ساکت نمی مانم.

 

 

با پر زرین خورشید افق پیمای

 

روح خویش

 

من تن همه گلهای وحشی را نوازش می کنم هر روز

 

جویبارم من که

 

 

تصویر هزاران پرده در پیشانیم پیداست

 

 

همراه موج بی تابم که بر ساحل صدفهای پری می آورم

 

 

 
کرم خاکی نیستم. من آفتاب

 

 

 

 

 

 

جویبارم، موج بی تابم،

تا به چند

 

 

اینگونه در یک دخمه بی پرواز ماندن؟

 

 

تا به چند اینگونه با صد نغمه بی آواز

 

شهپر ما آسمانی را به زیر چنگ پرواز بلندش داشت

 

 

آفتابی را به خواری در حریم ریشخندش داشت

 

 

گوش سنگین خدا از نغمه شیرین ما پر بود

 

 

 

زانوی نصف النهار از پایکوب پر غرور ما

 

چو بید از باد می لرزید

 

 

 

 

اینک آن آواز و پرواز بلند و این خموشی و زمینگیری؟

 

 

 

اینک آن همبستری با دختر خورشید

 

 

 

و این همخوابگی با مادر ظلمت

 

 

 

من هر گز سر به تسلیم خدایان هم نخواهم داد،

 

 

 

گردن من زیر بار کهکشان هم خم نمی گردد

 

زندگی یعنی تکاپو

 

زندگی یعنی هیاهو

 

 

زندگی یعنی شب نو، روز نو، اندیشه نو

 

 

 

زندگی یعنی غم نو، حسرت نو، پیشه نو

 

 

 

زندگی بایست

 

 

 

سرشار از تکان و تازگی باشد

 

 

 

 

زندگی بایست در پیچ و خم راهش ز الوان حوادث رنگ

 

 

 

بپذیرد

 

 

زندگی بایست یک دم "یک نفس حتی

 

 

"
ز جنبش وا نماند.

 

 

گرچه این جنبش برای مقصدی بیهوده باشد.

 

***
زندگی همچنان آب است

 

 

آب اگر راکد بماند،

 

 

 

 

 اشک افسرده خواهد گشت چهره بوی گند می گیرد

 

 

در ملال آبگیرش غنچه لبخندمیمیرد

 

 

 

آهوان عشق از آب گل آلودش نمی نوشند

 

 

 

مرغکان شوق در آئینه تارش جوشند.

 

 

من سر تسلیم بر درگاه هر دنیای نادیده فرو می آورم جز

 

 

مرگ.

 

من ز مرگ آغاز از آن نمی ترسم که پایانیست بر طور یک
بیم من از مرگ یک افسانه دلگیر بی آغاز و پایان است.

 

 

من سرودی را که عطری کهنه در گلبرگ الفاظش نهان

 

 

باشد نمی خواهم

 

 

 

من سرودی تازه خواهم خواند، کش گوش کسی

 

 

 

نشنیده باشد.

 

 

من نمی خواهم به عشقی سالیان پایبند بودن

 

 

من نمی خواهم اسیر سحر یک لبخند بودن

 

من نه بتوانم

 

 

شراب ناز از یک چشم نوشیدن

 

 

 

من نه بتوانم لبی را بارها با شوق بوسیدن

 

 

 

تازه، لب تازه، شراب تازه، عشق تازه می خواهم

 

 

 

 

قلب من با هر تپش یک آرمان تازه می خواهد

 

 

 

سینه ام با هر نفس یک شوق، یا یک درد بی اندازه

 

 

می خواهد

 

 

 

من زبانم لال- حتی یک خدا را سجده کردن، قرن ها او را

 

 

 

پرستیدن، نمی خواهم.

 

من خدای تازه می خواهم

 

 

گرچه او با آتش ظلمش بسوزاند سراسر ملک هستی را

 

گرچه او رونق دهد آیین مطرود بت پرستی را

 

 

من به ناموس قرون بردگیها یاغیم

 

 

یاغیم من، یاغیم من. گو بگیرندم، بسوزندم

 

 

گو به دار آرزوهایم بیاویزند

 

 

گو بسنگ ناحق تکفیر

 

 

استخوان شعر عصیان قرونم را فرو کوبند

 

 

من از این پس یاغیم دیگر

 

 

 

 

 

 

 

 

عشق با روح شقایق زیباست عشق با حسرت عاشق

 

 

 زیباست عشق با نبض دقایق زیباست عشق در حسرت

 

 

 

 

                                     دیدار تو زیباست

 

 

 

 اینم کیک تولدم قابل شما را نداره

                    

 

سلام دوستای گلم 

 

این شعر را  آقای شایا تجلی نوشتند و تقدیم بنده کردند خیلی

 

کادوی تولد قشنگی برای من هست  راستی۲۷مرداد  شدم 

 

 

۲۷ ساله

 

 

در این طلوع

 

ترانه هام

هوای تو را تازه می کنند

 

خوب من دوستت دارم

 

تولدت مبارک عزیز مهربونم

 

بانوی مردادی داغ 


ای دل سپرده به غزل ، قشنگ ترین لاله ی باغ

 

تابستون ِ ترانه هام ، بانوی مردادی داغ

تو ماهِ نازِ آسمون ، تو بی قراری شبی

 

اون بوسه ای که بی هوا ، پرمی گیره روی لبی

دوست دارم ترانه چشم ، دوست دارم ترانه لب

 

دوست دارم غزل نگاه ، قسم به روز ، قسم به

 

شب وقتی نگام که می کنی  ، با اون نگاهِ مبهمت

 

تفسیر آسمون می شی ، بی اختیار می بوسمت

رنگین کمون تو آسمون ، دل اما بی قرارته

 

وسعت آبیه غزل ، ترانه آینه دارته

یه ثانیه ندارمت ، دلتنگیه یه ساعته

 

با تو من آروم می گیرم ، با تو خیالم راحته

نیازِ دم به دم تویی ، به هر زبون تو رُ می خوام

 

داری به چی فکر می کنی  ؟  قشنگ ترین دقیقه

 

هام

من از تو دل نمی کنم  ،  همیشگی ترین بهار

 

شبنمِ خاطراتِ من  ، دوست دارم هزار هزار

 

 

 

اين بار برای توقلم مي زنم اي آرامش دهنده ي

 

تنهائی هام می خواهم بدانی درفراقت چه ها مي

 

 

كشم. صداي دردهايم بر پنجره تنهاييم مانده و

 

 

تمام شب بيداريهايم در گوشه شب جمع شده.

 

بودنم در دست باد تنهایی گرفتار است و نبود

 

توآزار دهنده ي وجودم شده شايد که اين دست

 

نوشته هاي سياه من را نمی خوانی، اما چه کنم

 

که دل سوزناكم به اميد روشنايي با تو سخن مي

 

گويد و چشمان خسته ام براي ديدن يك لحظه

 

حتي كوتاه تا سپيده ي صبح به انتظار مي

 

نشيند ...  ولی افسوس دل توبا نامهربانيش

 

 

روشنايي عشق را در دل من رو به خاموشي مي

 

 

بردو طعم تلخ فراق را براي من نمود مي كند

 

 

اي برتر از برترين...نمی خواستم هرگز از تو

 

بنویسم، ولي چه كنم كه نوشتن را راه رهايي

 

 

از عطش فراقت مي دانم ، افسوس كه حال نمی

 

دانم کجایی.....

 

 

 

 

 

                  تقدیم به بهترین دوستم

 

 

 

 

 

تو آخرین طبیبی که لحظه های آخر به داد من رسیدی

 

 

 

 

تو نوری از خدائی که پیغام خدا را به گوش من رساندی 

 

 

                     

 

                              به روح من دمیدی

 

 

 

 

زیبا ترین بهاری  پایان انتظاری  برای من تنها تو یک

 

 

حریم امنی

 

 

                       

                    تو بهترین دوائی برای خستگیهام

 

 

 

من کوله بار عشق را  تا پای جان کشیدم در زیر سایه های

 

خوش باوری خزیدم

 

 

                       اما یک قلب ساده ندیدم که ندیدم

 

 

 

من از تکرار حرفِ دوست دارم خسته ام

 

 

 

 

من به اون کس که باید دل ببندم بسته ام

 

 

 

........................................................

 

 

                   مهربانم دوستت دارم 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آرزومه كه:

-         چشم هيچ انساني از غم با اشك آشنا نشه، اگر اشكي باشه اشك شوق باشه.

-         دنيا ديگه جنگي را تجربه نكنه.

-        

فقر به افسانه تبديل بشه.

آدم يه افسانه نباشه.

 

-         قابيلي وجود نداشته باشه.

-         نامردمي از چهره جامعه ما رخت بر بنده.

-         ظلم،  نامي نامانوس بشه.

-         خون آدما براي هم بجوشه نه براي جنگ.

-         حاكمان حكيم باشند نه سياستمدار.

-         نيرنگ . تزوير فقط در داستانها باشه.

-         روابط انسانها بر پايه عشق پي ريزي بشه.

-         اجتماع عاري از اعتياد باشه.

-         لبخند جزء لاينفك زندگي باشه.

-         اگر دردي باشه فقط درد عشق باشه.

-         نفريني بر لب نباشه.

-         پليسي در كار نباشه.

-         نت عشق در موسيقي زندگي روي پنج خط حامل نگاشته بشه.

 

 ززندان يه موزه بشه.

زنداني پرنده بشه.

پرنده بي قفس باشه.

 

 

 

 

چه قدر سخته تو چشماي کسي که تمام عشقت رو ازت دزديد


و به جاش يه زخم هميشگي رو به قلبت هديه داد زل بزني و


به جاي اينکه لبريز کينه و نفرت شي‌ ، حس کني هنوزم دوسش

داري


چه قدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به ديواري تکيه بدي که يه بار

زير آوار غرورش


همه وجودت له شده....


چه قدر سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزني


اما وقتي ديديش هيچ چيزي جز سلام نتوني بگي

....
چه قدر سخته وقتي


پشتت بهشه دونه هاي اشک گونه هاتو خيس کنه اما مجبور باشي

بخندي


تا نفهمه هنوزم دوسش داري.......


چه قدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ ديگري ببيني


و هزار بار تو خودت بشکني و اون وقت آروم زير لب



بگي : گل من باغچه نو مبارک